Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het is de verdienste van Prof. Buccola, Kraepelin, Sommer en Ziehen, de experimenteele psychologie met de psychiatrie in verband te hebben gebracht. De indeeling van Ziehen berust dan ook op de resultaten, verkregen dooi 't psychologisch experiment. Het was dan ook op diens aansporen, dat ik mij heb toegelegd, om de resultaten bij normalen verkregen, te vergelijken met die, welke bij hallucinanten verkregen zouden worden. Echter bleek het al spoedig, dat een volledig psychologisch onderzoek, dat zoowel de gewaarwordingen als voorstellingen, herinneringsbeelden, associaties enz., een veel te omvangrijk werk was en dit van één persoon jaren zou vergen. Een ander bezwaar was, dat de eenvoudigste psychische processen bij krankzinnigen nog zoo sporadisch onderzocht waren, en dat deze onderzoekingen hadden plaats gehad, in den tijd, dat nog zoovele fouten 't experiment aankleefden, zoodat ik mij tot het meest eenvoudige moest bepalen; daarenboven liet de techniek bij krankzinnigen nog veel te wenschen over. Het blijkt, dat zelfs dan, wanneer men zich hiertoe bepaalt, de berekening zeer veel tijd eischt.

Het zou gemakkelijk zijn geweest, de berekeningen geheel aan een ander over te laten. Dit zou echter een principieele fout geweest zijn, daar op deze wijze zonder controle op de berekening uit te oefenen, allicht veel van de nauwkeurigheid zou verloren gegaan zijn; de psychologie zou hiermede dan allicht heel weinig gediend zijn.

Ik bepaalde mij dus alleen tot do eenvoudigste psychische processen, en wilde in 't bijzonder nagaan den tijd, noodig voor verschillende patiënten, om op een acustischen prikkel een beweging uit te voeren. Dezen tijd, sedert Exner reactietijd genoemd, en door Lange verdeeld in sensorische en musculaire, bepaalde ik op de volgende wijze:

Als acustische prikkel diende het geruisch, dat ontstaat, als de contacten van den reactie-sleutel plotseling tegen elkander geslagen worden; als reageerende beweging moest de reagent (patiënt) zijn vinger van een gesloten reactiesleutel verwijderen. De eerste sleutel, die door den experimentator bediend wordt,

Sluiten