Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

er tusschen een zekeren prikkel en het tot stand komen van de voorstelling? — meenden zij te kunnen geven, wanneer ze de proeven van Donders en De Jaager eenigszins gewyzigd herhaalden. Een voorsignaal „jetzt" diende om de psyche op 't oogenblik van de reactie steeds in denzelfden toestand van spanning te brengen, terwijl steeds dezelfde prikkel met ongeveer gelijke tusschenpauze op 't gehoororgaan inwerkte. Dan nog moest men twee fouten vermijden: 1° dat de pauze tusschen voorsignaal en prikkel niet te klein was (ongeveer 1 sec.), 2° de proeven niet regelmatig op elkaar te laten volgen. Daardoor voorkwam men, dat de reagent de beweging te vroeg uitvoerde.

Bij berekening van de series, die uit 10 — 15 proeven bestonden, werden — in navolging van Exner — die proeven geschrapt, waarvan men meende, dat gedurende de reactie andere invloeden hadden ingewerkt.

Een klokslag diende als prikkel.

Na correctie van den tijd, die het geluid noodig had om het oor te bereiken, vonden zy voor reactietijd bij:

K 0.120 sec.

A 0.191 „

Oefening en vermoeidheid spelen bij de bepaling steeds een grooten rol. De eerste verdwijnt gewoonlijk zeer spoedig, terwijl de laatste steeds terugkomt en reeds bij eene serie van 45 proeven haar invloed doet gelden.

James McKeen Cattell ]) gebruikte bij zijne onderzoekingen over de acustische reactietijden, een valchronometer, een Hipp'sche chronoskop en een onderbrekingssleutel. De Hipp'sche chronoskop had in den loop der tijden o. a. door toevoeging van een stel magneten, eene verandering ondergaan, waardoor men de wijzers naar verkiezing door een galvanischen stroom in het uurwerk, kon koppelen of omgekeerd kon vrijmaken. Dan nog waren door het regelen van de stroomsterkte ver-

a) Philosoph. Studiën, Bd. 3, 1886.

Sluiten