Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te brengen, vindt men hierbjj tevens door afwisselend aan den eenen en aan den anderen prikkel de prioriteit te geven."

Haenkel ') gaf in 1868 eene beschrijving van een door hem vervaardigd toestel, waarmee hij in staat was zeer kleine tijden te meten. Het bestond uit een liggende as, waaraan een rad bevestigd was. De rand van dit rad was nauwkeurig verdeeld in graden, minuten en seconden. In 't rad tegen de gegradueerde boog was een ring van paraffin bevestigd, waarvóór twee schrijfstiften waren aangebracht. Deze stiften, draaibaar om een as, maakten, wanneer hun uiteinden door een electromagneet werden aangetrokken, een beweging naar den paraffinring toe, en lieten hier een indruk na. Wilde hij nu den tijd bepalen, dien men noodig heeft, om op een gegeven teeken een beweging met de hand te maken, dan werd het rad door een uurwerk in beweging gebracht. De snelheid waarmede het draaide, kon bepaald wrorden uit het aantal sluitingen en verbrekingen van een galvanischeri stroom. Vervolgens liet hij een hamer vallen op een stuk metaal, waardoor een stroom gesloten werd, die een der stiften in beweging bracht, en een indruk in het paraffin achterliet, doch in het volgende oogenblik weer terugging.

Het neerkomen van den hamer op de plaat veroorzaakte een geruisch, welk geruisch diende als acustische prikkel, waarop de reagent de reageerende beweging — hier het neerdrukken van een onderbrekingssleutel — uitvoerde. Door deze beweging werd een tweede stroom gesloten, die de andere stift in beweging bracht en eveneens een indruk in de paraffin achterliet.

Uit den afstand der twee paraffinindrukken en de rotatiesnelheid van het rad kon nu de reactietyd bepaald worden.

Exner 2).

bediende zich bij zijne veelzijdige onderzoekingen op het gebied der experimenteele psychologie van een roteerende schijf, die

]) Poggendorff's Annalen, Bd. 132.

2) Exner, Pflüger's Archiv. Bd. 7.

4

Sluiten