Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

F NI, KI Dl NU.

De theorie van de stralenstelsels, of stralencongruenties, die ik me in liet volgende voorstel te behandelen, wortelt in een probleem uit de natuurkunde. Malus, een Fransch natuurkundige, toonde in 1 SOS in een geschrift, getiteld ,Optiquc,'l voorkomende in Cahier XIV van het Jonviutl dn l"Ecuh- Poli/techniijue aan, dat de lichtstralen, afkomstig van een vast lichtgevend punt, welke worden teruggekaatst door een willekeurig oppervlak, ook na de terugkaatsing, de normalen blijven van een oppervlak.

Deze stelling werd daarna aanmerkelijk uitgebreid door Dupin, Cauchy, Q nételet, (iergonne en Lévistal. Malus ging echter uit van het meer algcmeene begrip van stralencomplex, d.w.z. eene verzameling van v.* lijnen in de ruimte, die dus hepaald worden door drie van elkaar onafhankelijke parameters. Door eene betrekking aan te nemen tusschen die drie parameters kwam lijj tot eene verzameling van \s ljjuen in de ruimte, genaamd stralencongruentie, door de beschouwing waarvan liij geraakte tot bovenvermelde stelling. Ook hier werd, evenals in meerdere gevallen, b.v. geljjk bij de onderzoekingen van Fourier over de warmtegeleiding, het denkbeeld van den natuurkundige overgenomen door de wiskundigen.

In het jaar 1828 begon llamiltoii zijn studie der congruenties en publiceerde de resultaten hiervan in drie opstellen (Irish Trans. 13. 1828; 10. 1880; 17. 1837).

Sluiten