Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sinncn? (ibid. 1879). De vruechde die myn siel ontfinghen in het houwen, (ibid. 1953). Daar werden hy erkent Koningh, zy Koninginne. (ibid. 2064). Veel eer het quaat gheluck van myn bedroefde saacken, u goedertieren hart aldus barmhertich maken, (ibid. 2381). Daar hier den brassaert of den vraat... 't eel vernuft in wijn verspillen. (Angeniet 133). Een Volckjen, dat... haer boevery bekleden, (ibid. 348).

§ 24.

Bij twee of meer nevengeschikte subjecten, hetzij die bestaan uit enkelvoudige, hetzij uit meervoudige nomina, staat vaak het. werkwoord in den singularis.

U vruntschap en u jonst is menighmaal ghebleken. (Rodd. ende Alph. 102). Hoe lang sal hoop en vrees mijn jonghe barst bestormen? (ibid. 155). U Hoffelijcken Gheest, 't parniantigh schoon ghelaat, kundigt aan 't slechte volck u hoogh afkompst. (ibid. 166). U strafheyt noch 't gheval heeft op mijn Min gheen kracht, (ibid. 374). Die... dees Almyn en Haalnaa bats uyt de handen nain. (ibid. 1068). Mv schiedt kracht en gheweldt. (ibid. 1139). Op dat het Recht en Strijdt eyndight dit spytigh tergen, (ibid. 1172). Hoe strijdt de hoop en sorgh in mijn verschoten Gheest. (ibid. 2175). So haast u dueghd en schoont my eens verreeckent wart. (Griane 75). Tot dat den Arrebeyt, en die vervulde tydt,... my met de vrucht verblydt. (ibid. 1225). 't Lang leven, en de Tydt maackt dikwils wys. (ibid. 1565). Want trouw en eer verbiedt hem eenich jonst te toonen. (ibid. 1848). Wat sou gy en ons erfgenamen dan doch hebben te be-erven? (Klucht van Symen 18). Daar hart en harsens bev soo heftich op anviel. (Lucelle 216). En geit, gewelt, en gunst breeckt recht. (ibid. 435). Syn macht, noch oock syn gunst, noch al des weerelts kunst en kan my doen ontfangen. (ibid. 740). Dat man en paardt sou storten, (ibid. 827). Al myn min en lieffelvcke pyn, die voor myn eygen hart geswegen hoort te syn. (ibid. 1167). Waar is u dapperhert en wetenschap ghebleven? (ibid. 1430). Soo sal de Baron en ick hem lustich t'samen stroopen. (ibid. 1637). Dat hem noch hooft, noch hals, noch hant, noch tant sal sweeren. (ibid. 1795). Ach waar blijft doch de wet, de Marckgraef en de Schout? (ibid. 2419). Dat Koninck Uladislaus en oock de Koninginne tot hem... droech vrundelijcke minne. (ibid. 2492). Dat zyn wil en mvne mach gheschieden. (Moortje 316). Hoe dat die fraye Mannen en al dat Krijghs-volck haar so klackeloos liet spannen, (ibid. 572). Maar oft haar hart en sin wel tochtich daar toe track. (ibid. 1880). Wiens beek en noos is plat. (ibid. 1926). De gramschap en de angst had hem te seer beroert, (ibid. 3047). Dat sou ick cn

Sluiten