Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werd aan uitputting door de vorming van groote exsudaatmassa's, vooral fibrine-rijke en etterige, of ook aan de verlamming van het darmkanaal met ileus als gevolg [zie b.v. Rokitansky (1)J, voerden de ontwikkeling der bacteriologie en vooral de fundamenteele onderzoekingen van Wegner (187ö) langzamerhand tot een geheel andere beschouwingswijze: de oorzaak van den dood zou te zoeken zijn in een septichaemie, een vergiftiging van het organisme met septische stoffen, met bacterieproducten, opgenomen van uit de peritoneaalholte.

Wegner (2) is de eerste geweest, die getracht heeft dit gewichtige vraagstuk door experimenten op te lossen. Bij zijn proeven injicieerde hij tal van stoffen in de buikholte: het peritoneum bleek uiterst snel te resorbeeren; binnen zeer korten tijd ontstond een algemeene vergiftiging door ontlede, rottende stoffen., in de buikholte ingespoten of daar gevormd en vandaar uit geresorbeerd; verder konden ook de bacteriën zelve in groote hoeveelheid van uit het peritoneum in het bloed geraken. Door het enorme resorptievermogen van het buikvlies zou een doodelijke sepsis reeds intreden, vóór er zich nog locale veranderingen aan het peritoneum ontwikkeld hebben, vóór er eigenlijk nog een peritonitis, een ontsteking der serosa is ontstaan. Maar ook in de minder snel verloopende gevallen, waarbij het tot ettervorming komt, blijft, volgens Wegner, de opname van schadelijke stoffen in de bloedbaan toch steeds de hoofdzaak, het essentieele, terwijl het plaatselijke proces in beteekenis meer op den achtergrond staat.

Marion Sims was reeds, zooals Wegner meedeelt, op grond van de klinische en anatomische analyse van een groot aantal ovariotomieën van Spencer Wells tot het resultaat gekomen, dat de exitus letalis na deze

Sluiten