Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

reeds ter sprake kwam (26). Friedlander verkreeg bij centrale prikkeling van den n. splanchnicus (beide splanchnici waren doorgesneden) bij katten naast een contractie der buikspieren en een krampachtige samentrekking van het diaphragma een geringe verhooging van den bloedsdruk; tevens bleek de zenuw uiterst gevoelig te zijn, waaruit Friedlander de conclusie trekt, dat — daar n.1. de vagus niet gevoelig bleek — de hevige pijn bij peritonitis langs de baan der splanchnici naar het centrale zenuwstelsel wordt overgebracht. Bij prikkeling van de grensstreng van den sympathicus gezamenlijk met de splanchnici ontstond evenzoo een geringe verhooging van den druk.

Bij centrale prikkeling van den buikvagus trad bij niet gecurariseerde dieren (katten) aanvankelijk een verlangzaming van den pols op. Verdere nauwkeurige waarnemingen aan pols, bloedsdruk, enz. konden wegens den invloed van de vagus-prikkeling op de ademhaling niet gedaan worden; de ademhaling bleef n.1. vaak stilstaan, of zij werd krampachtig. Enkele dieren stierven 3 tot 5 minuten na het ophouden van de (electrische) prikkeling plotseling, waarbij F r. een zeer langzame en late werking op het hart moest aannemen (de dood was niet het gevolg van de narcose).

Friedlander experimenteerde nu verder op gecurariseerde dieren. Hier vond hij dan bij centrale vagusprikkeling regelmatig een daling van den bloedsdruk, des te dieper, naarmate de prikkel sterker was, en vaak voorafgegaan door een verhooging van den druk. Na het ophouden van de prikkeling herstelde de bloedsdruk zich weer. De pols was meest in het allereerste begin korten tijd verlangzaamd, daarna bleef de frequentie normaal.

Sluiten