Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

constant en in zoo sterke mate voor als bij de acute diffuse peritonitis. Ze ontwikkelt zich gewoonlijk reeds heel in het begin der ziekte. Geneest het diffuse proces, hetzij met volkomen restitutio ad integrum, hetzij onder vorming van een circumscript absces, dan verdwijnt ook deze wanverhouding. Ze is gebonden aan de aandoening van het buikvlies Bij peritonitis worden de meest verschillende bacteriën aangetroffen, dezelfde, die ook werkzaam zijn bij processen in andere deelen van het organisme. Maar terwijl deze microben, welke ook, op alle andere plaatsen een temperatuursverhooging met daaraan beantwoordende verhooging der polsfrequentie veroorzaken (natuurlijk kunnen zich wel allerlei omstandigheden voordoen, die de polsfrequentie wijzigen), zien we bij de door deze zelfde bacteriën veroorzaakte peritonitis altijd een onevenredig sterk verhoogde polsfrequentie. Ligt het nu niet voor de hand om de oorzaak van dit verschijnsel te zoeken in de bijzondere organisatie der buikholte, in de aandoening van het aan zenuwen zoo rijke peritoneum? We weten toch, dat alleen door prikkeling van het buikvlies, resp. van vagus of sympathicus, zonder medewerking van infectie, de polsfrequentie sterk verhoogd kan worden, er zelfs een zware collaps kan optreden. Zou nu ook niet bij de infectieuse peritonitis deze onevenredig snelle pols teruggevoerd moeten worden op zenuwwerking? Zeer zeker kan ook bij allerlei zware acute infecties tegen het eind een dergelijke wanverhouding optreden ten gevolge van de intensieve vergittiging van het organisme; zelfs kan bij sommige gevallen van zeer kwaadaardige sepsis die onevenredig frequente pols reeds vrij vroeg worden waargenomen. [In het algemeen is bij septichaemie de pols ook opvallend frequent; naast

6

Sluiten