Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wijl de toevoer van toxinen voortdurend blijft aanhouden. Daarentegen is er niets irrationeels in gelegen aan te nemen, dat de centra den shock, dien ze door de perforatie met haar gevolgen, door de zenuvvprikkeling, te verduren hebben gehad, langzamerhand weer wat te boven komen en dan weder in staat zijn op de opname van toxinen 1) met koorts te gaan reageeren.

Hetzelfde valt op te merken omtrent die gevallen van perforatie van darm of maag, waarin aanvankelijk subnormale temperaturen optreden, terwijl in het verdere verloop zich een temperatuursverhooging ontwikkelt.

Het lijkt me nu verder niet al te gewaagd te beweren, dat de zware verschijnselen, die we kunnen waarnemen in het begin van alle perforatieperitonitides, onverschillig hoe het verdere verloop is, of er later al of niet temperatuursverhooging optreedt2), onverschillig ook of er soms in het eerste begin al koorts zich openbaart, in hoofdzaak op rekening gesteld moeten worden van zenuwinvloeden, van reflexwerkingen op de gewichtige nerveuse centra.

Men vergelijke met de hier toegepaste redeneering een analoge bij de bespreking van den acute-occlusieaanval.

Het komt nog al eens voor, dat een perityphlitis stormachtig begint met de verschijnselen van een diffuse peri-

') Ik maak voortdurend gebruik van het woord „toxinen", zonder hierbij echter uit het oog te verliezen, dat behalve de stofwisselingsproducten der bacteriën misschien ook nog andere chemisch differente stoffen een rol spelen.

*) Blijft de collapstemperatuur tot het einde toe voortbestaan, dan kunnen we aannemen, dat de shock, de zenuwprikkeling zoo hevig is, dat de centra niet meer in staat zijn zich te herstellen.

Sluiten