Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der narcose wordt gewag gemaakt. Zoo zegt R i e g n e r (96) in zijn verhandeling „Darmzerreissung durch Hufschlag": „Auch der Shock darf uns von frühzeitigen EingrifTen bei Bauchquetschungen nicht gar zu lange abhalten. Ich habe oft gesehen, dass der elende frequente Puls gerade bei Einleitung der Narkose - und diese ist hier durch Localanasthesie nicht zu ersetzen — sich bald besserte." Hier komt misschien echter ook nog een eventueele invloed van de narcose op de contusie, het trauma als zoodanig in aanmerking.

Er zouden nog verscheiden andere autoren te noemen zijn, die melding maken van de goede uitwerking, die het opium en dergelijke middelen toonen op de shockverschijnselen, op den slechten toestand van den pols bij perforaties en vaak ook bij perityphlitis.

Dit gunstige effect, dat zich niet alleen uit in den subjectieven toestand, maar ook objectief waarneembaar is aan den pols, enz., wordt door sommigen zelfs als een bezwaar der opium-therapie beschouwd; het ware ziektebeeld zou gemaskeerd worden, de juiste beoordeeling van den toestand uiterst moeilijk worden gemaakt. Vooral de opium-behandeling bij de perityphlitis vindt in de laatste jaren tal van bestrijders. Een van de felste tegenstanders der „banale opium-therapie" is misschien wel R o s e (32), die het opium niet alleen overbodig acht, daar het geen nut heeft, maar zelfs nadeelig; het gebruik er van in het begin is slechts bevorderlijk voor het proces, het bemoeilijkt de beoordeeling van het verloop en vormt een hindernis voor chirurgische interventie. De algemeene afschaffing van het middel beschouwt R o s e slechts als „eine Frage der Zeit."

Even waardeerend laat B o u r g e t (97) zich uit „Nach

Sluiten