Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voorbijgaande verbetering te vertoonen (wanneer ten minste geen morphine gegeven wordt, zegt B r u n n e r). In andere gevallen treedt er weer wel een kortdurende geringe verbetering van den toestand in.

Ligt het nu niet voor de hand om, waar we dikwijls zoo heel weinig verandering in den toestand zien optreden, waar het ziektebeeld vaak zoo ongeveer hetzelfde blijft, ook voor het verdere verloop aan zenuwwerking een groote beteekenis te blijven toekennen ? Waarom zouden we, wanneer we in het begin in hoofdzaak reflexwerking aannemen (en dat dit noodzakelijk is, meen ik te hebben aangetoond), in het verdere verloop plotseling overgaan tot het aannemen van zuivere intoxicatiewerking, terwijl de ziekte toch ongeveer hetzelfde beeld blijft vertoonen? Waarom zou aan dien uiterst nadeeligen invloed, dien de reflexwerking in het begin blijkt uit te oefenen, voor het verdere verloop alle beteekenis moeten worden ontzegd? Zou dat eerste proces geheel zonder eenige nawerking blijven? De centra blijken aanvankelijk in de hoogste mate te lijden onder den invloed van die noodlottige reflectoire werking, die van uit de buikholte wordt opgewekt ; zou dit nu ook niet op hun weerstandsvermogen tegenover andere schadelijke invloeden, tegenover intoxicatie b.v. van invloed zijn? Ik durf niet met absolute zekerheid beweren, dat een aanhoudende reflexwerking gedurende het geheele verder voortschrijden der peritonitis van kracht blijft. Dat zou ik niet kunnen bewijzen. De mogelijkheid hiervan valt intusschen volstrekt niet te ontkennen. Ik wilde alleen opkomen tegen de opvatting, als zou de dood ten slotte uitfluitend het gevolg zijn van de vergiftiging van het organisme door de uit de buikholte opgenomen toxische stoffen, als zou hier een

Sluiten