Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De infectie (de microben) is datgene, wat voor het organisme gevaar oplevert, de peritonitis dat, wat redding tracht te brengen. Hoe meer exsudaat, hoe beter, zegt Lenn and er, altijd bij overigens gelijke verhoudingen, n. 1. dezelfde infectiestof, denzelfden graad van virulentie, enz. Door het exsudaat worden de toxinen verdund. Een zeer groot exsudaat is alleen maar vereenigbaar met weinig of geen resorptie, en het gevaar (ik zou hier willen zeggen: een groot gevaar) ligt juist in de algemeene infectie of vergiftiging door resorptie. Hoe meer etterlichaampjes, hoe meer het exsudaat een pus bonum gelijkt, des te beter, want des te meer phagocyten en des te meer bactericide kracht bezit het exsudaat.

Een dergelijke beschouwingswijze der ontsteking geldt toch ook algemeen ten opzichte van andere deelen van het lichaam. De ontstekingsreactie, de uitzweeting van fibrine en leukocyten is het beste verweermiddel van het lichaam. Zooveel te meer nog geldt dit van het peritoneum. „Nirgends," zegt B e r t e 1 s m a n n (39), „bilden sich schneller Belage und Verklebungen, und nirgends haben diese in höherem Maasse die Fahigkeit, als Schutzwehr gegen die Infektion zu dienen. Im Vertrauen auf nianchmal nur Stunden alte Verklebungen eröfïnen wir dicht an der ofïenen freien Bauchhöhle einen Anus praeternaturalis, einen Abszess, eine mit virulentem Material gefüllte Gallenblase. Diese Verklebungen, die ein leichter Fingerdruck trennen kann, bilden erfahrungsgemass eine feste Mauer gegen das Eindringen von Bakterien (en toch wel niet alleen van bacteriën). Sollte derselbe Stof!', aus dem sie bestehen, auf der Oberflache der Darme ausgebreitet, nicht auch verhindern können, dass die Mikroben durch ihn hindurch in das Blut eindringen?"

Sluiten