Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mogen we nu uit het resultaat van deze experimenten besluiten, dat de rol die de buikzenuwen, met name dan misschien de vagi spelen, ook bij de peritonitis van den mensch zoo gering is? Toch wel niet! We stuiten bij het dierexperiment altijd weer op het bezwaar, dat de mensch nu eenmaal geen konijn of kat of hond is, en dat vooral het buikvlies van het hoogste zoogdier zich geheel anders gedraagt dan dat van zijn lager georganiseerde collega's.

Het is zeer goed mogelijk, dat die katten hoofdzakelijk of misschien zelfs uitsluitend door intoxicatie stierven (de dagen lang aanhoudende hooge temperatuur pleit in ieder geval voor het bestaan van een ernstige infectie), en dat de vagus bij deze processen weinig te beteekenen had, maar is dit daarom bij den fijn-georganiseerden mensch ook zoo ?

Toch zijn Friedlander's experimenten in zooverre van belang, dat ze ons misschien de banen leeren kennen, waarlangs de reflexprikkel wordt voortgeleid. De buikvagi zouden hierbij de belangrijkste rol vervullen, niet de splanchnici (welke laatste daarentegen weer o. a. de pijngewaarwording zouden overbrengen). De intensiteit van deze zenuwwerking behoeft daarom echter bij mensch en kat volstrekt nog niet gelijk te zijn.

Ik kan hier de opmerking niet weerhouden, dat ik vrees, dat dierexperimenten ons niet veel nader zullen brengen tot de oplossing van het hier behandelde vraagstuk, juist door het zoo verschillend gedrag van het peritoneum van konijn, kat, enz. aan de eene zijde en het zoo uiterst gevoelige buikvlies (resp. buikvagi of -sympathicus) van den mensch aan den anderen kant, terwijl ook, waar het intoxicatie betreft, mensch en dier lang niet gelijksoortige grootheden zijn; juist dus de twee voornaamste factoren, die bij peritonitis in aanmerking komen.

Sluiten