Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Deze methode door Hanks, Stone, Reynier, e.a. nog veel verricht, werd op het congres te Wurzburg door Maktin ook nog besproken. Eigentlijk wederom een fixatie van den uterus, maar hier meer dienend tot steun van de blaas, verrichtte Dührrsen. In het Centralbl. für Gyn. 1901 komt hij nogmaals een lans breken voor zijn reeds in '98 gepubliceerde methode, n.1. de vaginofixatie. Hij maakt een dwarse en een daarop loodrecht staande overlangsche snede door den geprolabeerden voorsten vaginaalwand, maakt het door deze wonde toegankelijke divertikel van de blaas los van de omgeving, en stulpt den uterus om tusschen vaginaalwand en blaas, en fixeert dezen door een hechting met fil de Florence, indien er nog kans op graviditeit bestaat, zoo niet dan met 3 catguthechtingen. De uterus dient dus dan als een soort organische pelotte om recidief van den cystokele tegen te gaan. Vervolgens reseceert hij kleine stukken van zijn 2 zijdelingsche lappen van den voorsten vaginaalwand, en besluit zijn operatie met de kolpoperineoraphie, of met de operatie van Tait.

Op het congres van Russische obstet. en Gyn. Dec. 1903, noemt prof. Snegireff (Centr. bi. f. Gyn. 1904) de oorzaak van den prolaps de cystokele of rectokele; hij past nu een methode toe, die hij de kolpopexia ant. en post. noemt. Hij

3

Sluiten