Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved, and shall, when necessary. be divided into paragraphs, numbered consecu

tively."

In de eerste plaats dus, de pleadings moeten kortheid betrachten, maar ter wille van deze kortheid mogen toch geen material facts achterwege gelaten worden, want het weglaten van een zoodanig feit kan leiden tot het verlies van het proces. Het is natuurlijkerwijs nooit genoeg te zeggen: „Ik heb recht op een som van 100 gld. van gedaagde", of „Ik gedaagde ben eischer niets schuldig". Min of meer (naar gelang van het geval in concreto) moet worden aangevoerd, waarop het recht van eischer of het verweer van gedaagde steunt. Die feiten, welke eischer of gedaagde ter staving hnnner rechtsbeweringen verplicht zijn aan te voeren, worden

de „material facts" genoemd.

De kunst is nu maar steeds te weten, welke deze zijn. Helaas kan dit moeilijkheden opleveren. Ook Dr. Blake Odgers (Principles blz. 87 e. v.) beschouwt dit onderwerp als zeer moeilijk: „It is obvious, schrijft hij, that the question wheter a particular fact ts or ts not material, depends mainly on the special circumstances of the particular case. It is a question which it is not always easy to answer, and yet it is a very important one: the result of the case depends on the ruling of the judge ad the trial that it is or is not necessary that a particular fact should be proved ... Formerprecedents may afford (the pleader) some ass.s-

Sluiten