Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het in de conclusie van eisch gestelde toegegeven, één kwestie blijft in den regel bestaan, waarover partijen het oneens zijn, en dat is die van het bedrag der schadevergoeding1). Op dit punt zou eischer toch bewijs moeten leveren, zoo gedaagde niet slaagde in zijn bewijstaak. Dan zou weer een antwoord van gedaagde noodzakelijk zijn op de beweringen van eischer. Het is dus veel eenvoudiger, dat eischer het eerst het het woord voert en terstond de volle zaak voor rechter en jury ontvouwt. Hierna komt dan eerst de gedaagde aan het woord.

De Engelsche werken stellen vóórop het geval, dat eischer begint, omdat dit het gewone geval is. Zoo ook Indermaur in zijn handboek over procesrecht (laatste uitgave blz. 178/179), maar daarna gaatdeze schrijver voort: „The foregoing remarks are framed as if the plaintifFs counsel always commences and so it is in the majority of cases2); but the rule is that the party to begin, is he on whom the affirmative in the action lies, or more correctly, the one who, in the absence of proof on either side, would substantially fail in the action. Thus, if an action is brought on a policy of insurance, and the dcfendant did not deny, but set up fraud, here it would be for the defendants to begin. In cases however of slander, libel and other actions for personal

') Dit in verband met het feit, dat gedaagde niet behoeft te antwoorden op het punt der geleden schade: Order XIX rule 17 en Order XXI rule 4. Van „general damage" behoeft eischer geen particulars te geven, wel van „special damage", zie Annual Practice onder Order XIX rule 6.

*) Omdat de gedaagde zooveel mogelijk den bewijslast zal laten rusten op eischer, waarin hij te gemakkelijker zal slagen, om dat onvereenigbare beweringen alternatief kunnen worden voorgedragen.

Sluiten