Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoo komt het tot een schifting en deeling. Dit brengt de moeilijke vraag met zich, waar de grens tusschen toelaatbaar en ontoelaatbaar bewijs getrokken moet worden, en, zooals bij alle grenskwesties, gaat ook de oplossing van deze gepaard met moeielijkheden, speciaal bij het getuigenbewijs. Moet de rechter alles toelaten, wat de getuigen hem believen te vertellen ? Neen, want er komt een oogenblik, waarop de waarde van het verhaal zoo gering wordt, dat het maar liever ongedaan blijve. Zoo wordt in de eerste plaats (als hoofdregel althans) het navertellen van de mededeelingen van anderen, alle zgn. „hearsay evidence", door het Engelsche recht, uitgesloten, om de begrijpelijke reden, dat de waarheidsliefde en de kennis van den oorspronkclijken verhaler niet aan de toetsing van rechter, jury en advocaten onderworpen zijn1).

') The grounds commonly assigned for the rejection of hearsay evidence are : (1) the irresponsibility of the original declarant; (2) the depreciation of truth in the process of repetition ; ('i) the opportunities for fraud its admission would open; to which may be added the tendency of such evidence to protract legal inquiries, and to encourage the subtleties of weaker for stronger proofs. Phipson blz. 189.

Het Engelsche recht kent natuurlijk uitzonderingen op de uitsluiting van hearsay evidence. Ik noem slechts de eerste, groote categorie : admissions, statements made in the presence of a party en confessions. Uit dit onderwerp blijkt alweer, hoe de geheele Engelsche bewijsleer een kwestie is van vaststaand recht, niet van het oordeel en verstand van den rechter in ieder concreet geval. Hoewel de logica wel grootendeels tot het Engelsche systeem zou komen, zooals dan ook de Engelsche bewijsleer als kind van tallooze rechterlijke beslissingen daarop steunt, lijkt mij toch een dgl. binden van den rechter te formalistisch. Kunnen er dan geen gevallen zijn, waarin hearsay wel degelijk toelating verdiende , maar verworpen wordt, omdat het geval nu eenmaal niet thuishoort in een gepriviligeerd hokje? Maar toch, een artikel in een Wetboek van burg. rechtsv. (niet Burg. Wetboek); dat hearsay naar den hoofdregel uitsluit, mag niet gemist worden, althans,

Sluiten