Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wordt. Bovendien behoeft de rechter niet alles aan te nemen, wat partijen hem gelieven mee te deelen. Hij zal hier alleen in nog sterker mate van zijn onderscheidingsvermogen moeten gebruik maken om waarheid van onwaarheid te onderkennen.

Een sterk argument wordt door Duitschc geleerden ook genoemd de „Seelenfolter", die men partij door een verhoor aandoet. In theorie schijnt deze bestaanbaar te zijn. En zeker, in het bizonder het kruisverhoor is dikwijls niet prettig, maar daar kan ieder getuige last van hebben. Een bepaalde „Seelenfolter" komt in Engelsche hoven zoo goed als niet voor. Daar zorgt het beleid des rechters wel voor. Mededeelingen, minder aangenaam voor het eigen ik, kunnen natuurlijk noodzakelijk zijn, een verschijnsel, dat alweer niet alleen het partijen-verhoor eigen is. Ik herinner hier opnieuw aan het gezegde van Mr. Lohman in de Ned. Juristen-vergadering van 1878: „ik verbeeld mij. dat wanneer een eerlijk man staat voor den rechter, hij geen tortuur behoeft te vreezen; die heelt alleen hij te duchten, die niet voor de waarheid uitkomt". Bedenken wij ook, dat de rechter er hier niet op uit is, zooals in het Hollandsche verhoor op vraagpunten, om bekentenissen te ontlokken, en dat dus niet achter ieder antwoord een erkenning behoeft gezocht te worden. Partij voelt zich hier dus vrijer en meer op haar gemak. Mogelijke verdrietelijke momenten hee zij in den regel nog aan zich zelve te wijten. In het argument van Mr. Lohmau zit ook groote preventieve kracht. Juist die tortuur, waar velen voor vreezen, bezit afschrikkende macht. De eerlijke man zal haar niet vreezen, maar den chicaneusen strijder houdt zij at van procedeeren.

Sluiten