Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

branen zich vroeger afstieten en de algemeene toestand verbeterd werd. De behandeling was zeer eenvoudig en werd bijna altijd gaarne toegestaan. Slechts enkelen verzetten er zich tegen, meestal wanneer de pharyngitis sanguinolent was of een zware toxische toestand was ingetreden; ook bij de heele kleintjes ging het minder goed. Met behulp van een klein trechtertje met slangetje, werd van geringe hoogte telkens een weinig H2 o2 in de keel aangevoerd, het hoofd werd daarbij voorovergebogen en zorg gedragen, dat de kinderen zich niet verslikten. De behandeling werd eenige malen daags herhaald. Bestond er een zware rhinitis, dan werd eveneens de waterstof-superoxyd aangewend door, daarmede gedrenkte watjes, beurtelings in een neusgat eenigen tijd te doen verblijven,

Wij behandelden aldus 68, ineerendeels zware gevallen; daarvan zijn er 14 overleden. Gemiddeld werd de keel in 4Vs dag gereinigd, d. w. z. dat na dien tijd alle membranen afgestooten waren. Dit is dus iets minder dan het gemiddelde van 70 uitgezochte, zeer zware gevallen, reeds te voren vermeld, waarvan overigens een dertigtal ook met H2 o2 behandeld zjjn.

Andere locale middelen zijn niet toegepast.

Algemeene therapeutische ingrepen hadden alleen plaats bij de zware toxische gevallen. Dit bleek maar al te vaak een hopeloos pogen.

Geinspireerd door het enthousiaste schry ven van Dr. Lycklamaa N ij e h o 11!) over watertoevoer bij toxische toestanden, waarin hij de mogelijkheid voor oogen stelde, met behulp van permanente rectaalingietingen de toxische stoffen bij diphtherie uit het lichaam te kunnen verwijderen, ging ik er toe over, eenige zware gevallen op die wijze te behandelen.

*) Lycklama i\ Nijeholt. Ned. Tijdschrift v. Geneesk. 1902.

Sluiten