Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zooals Robertson toen was, had hij kunnen leven in een kloostei, cuni lihello in angello, verdiept in vrome overpeinzingen over de geheimenissen van het leven en sterven van Christus, een deel van den dag verzonken in gebed; zieken bezoekende en ongelukkigen troostende; verder afgesloten van de wereld, levende in stienge ascese, zich kastijdende en treurende over eigen en anderer zonden. Zoo was het ook in Winchester. Hij gaf zich geheel aan zijn werk, en „werd eiken dag meer overtuigd, dat er slechts één ding op aarde is, waard 0111 voor te leven, nl. om Gods werk te doen en meer en meer gelijk te worden aan Zijn beeld door bittere vernedering, zelfverloochening en gebed')."

Ja, ook door bittere vernedering en zelfverloochening. Want, hoewel hij velen voor zich won, en de kerk zich langzamerhand vulde, hoewel hij veel vriendschap en aanmoediging ondervond van zijn rector, gevoelde hij toch ook sterk al de groote bezwaren, die zich moesten voordoen, en veel van dit alles weet hij aan zich zelf, aan zijne zonde. Om deze te overwinnen, trok hij zich terug uit de wereld, beperkte zijne uitgaven tot het allergeringste en gaf het overige van zijn inkomen aan de armen. Hij genoot veel minder slaap en voedsel dan noodig was. Over zijn godsdienstig leven uit dien tijd schrijft Stopford brooke: „het is pijnlijk zijn dagboek te lezen, waarin zijn geheele innerlijk leven nauwkeurig wordt ondergebracht in bepaalde rubrieken; zijne zonden en afdwalingen worden onderverdeeld; zelfzucht wordt gevonden in al zijne pogingen en besluiten, en lijsten worden aangelegd van al de genadegaven, die hij in 't bijzonder noodig heeft 2)."

Hoe moeten wij dezen vorm van zijn godsdienstig en zedelijk leven beoordeelen? Laten wij niet dadelijk zeggen, dat hij de uiting is van een onnatuurlijken, ziekelijken toestand.

Vooreerst is zulk een oordeel zeer subjectief, en men hoort

1) Life and Letters, p. 46.

-) » v » p. 50.

Sluiten