Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De laatste brieven, zegt BrookeI), zien er uit als geschreven door iemand, die juist van de pijnbank is gekomen. Zijne geestelijke vermogens werden zwakker. Toch behield hij een oog voor de schoonheid der natuur, en hoewel hij zich bijna niet meer kon bewegen, begaf hij zich nog eens met moeite naar het raam: „to see the beautiful morning." Groot waren zijn geduld en zijne dankbaarheid. „God had treated me very mercifully. That I have feit in the direst pain and deepest exhaustion 2)." Niet minder groot was zijn denken om anderen, zijne vergevensgezindheid. Die hem beleedigd hadden vergaf hij niet alleen, maar hij was bovenal bezorgd, of hun wel volkomen recht geschied was. Op het oogenblik, dat allen dachten, dat hij stervende was, vroeg hij nog met betrekking tot Wagner: „Is er ook iets gedrukt, waarvoor mijn tusschenkomst noodzakelijk is?"

Eenige dagen dacht hij nog te zullen herstellen, maar daarna werd zijn toestand voortdurend minder. De laatste woorden, die hij schreef, waren: I think now, that I shall not get over this. His will be done! I write in torture 3).

Drie dagen later stierf hij.

„I must die. Let God do His work", was het laatste, dat men hem hoorde zeggen.

De begrafenis zou eenvoudig en niet officieel zijn, maar dit was onmogelijk. Men nam bijna algemeen den rouw aan. De lijkstoet werd gevolgd door 2000 menschen, waaronder alle predikanten der Engelsche kerk in Brighton en der dissenters, en vele Joden en Katholieken.

„Voor eenmaal — en het was een treffend bewijs van de beteekenis van zijn werk - deden alle standen en secten hunne verschillen opgaan in één diep gevoeN)."

„He lies in a hollow of the Downs he loved so well. The sound

!) Life and Letters, p. 463.

2) „ „ „ p. 467.

3) „ „ „ p. 467.

4) Stopford Brooke, p. 469.

Sluiten