Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

of voedsel, hetzij ons zelf. Doch weest verzekerd, dat opoffering in welken vorm ook, moet beschouwd worden als de aandrang der liefde, en dat haar onrust alleen geheel of gedeeltelijk wordt opgeheven door te geven. Gods liefde openbaart zich dan ook in den wil en in de macht oni te geven. Daarom is God de eenig Gezegende, omdat Hij alleen geeft en nooit ontvangt. Het universum, waarin de rijke levenskracht zich ten volle openbaart, is de uitdrukking van Gods Liefde. Hij schept leven door Zichzelven te geven. Hij verloste de wereld door het geven van Zijn Zoon. De dood van Christus was opoffering. Het Leven Gods is eene voortdurende opoffering, een geven van Zichzelven, een meedeelen van Zijn Geest, anders zou Hij geen Liefde zijn."

Ik zou al zeer onvolledig zijn, indien ik verder niet met een enkel woord wees op het feit, dat Robertson zich steeds houdt aan zijn tekst, doch daar elke preek hiervan min of meer het bewijs is, kan ik volstaan met dit alleen te vermelden, te meer, omdat ik nog moet wijzen op iets, dat hiermee in nauw verband staat.

Want daar hij uit zijn tekst verschillende gedachten afleidt, die door hem dan verder worden ontwikkeld, zoo is het aantrekkelijk na te gaan, op welk eene wijze hij somtijds gedeelten of woorden uit den bijbel behandelt, die aan de meesten onzer weinig stof tot verdere overdenking plegen te geven. Robertson weet een gewoon schijnende stof weer levend te maken, hetgeen vooral schitterend blijkt uit zijne behandeling van de Corinther brieven; door deze leeft men in Corinthe en men voelt toch ook telkens, dat hij zich nadrukkelijk richt tot menschen van den tegenwoordigen tijd.

Als staal van behandeling wijs ik op de stukken over „the call for charity" en „the principle of the exercise of charity" i).

De wijze, waarop hij een onderwerp behandelt, wordt op juiste

]) Expos. lect. on the Cor., lect. XXXIII en XXXIV.

Sluiten