Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door resorptie uit het cavum uteri bij staande vliezen uitsluit, kan men dat sinds de publicatie van Walthard in het Zeitsch. f. G. u. G. Bd. 47 niet meer doen. Deze heeft nl. een enkel geval waargenomen, waar in de zwangerschap temperatuursverhooging was bij staande vliezen, en waar de teekenen van ontsteking in placenta, vliezen en decidua duidelijk waren, doch in de decidua geen bacteries konden aangetoond worden. De kiemen verhouden zich hier tegenover de moeder als saprophyten. De verhoogde temperatuur is derhalve afhankelijk niet van de werking der bacteriën zelf, doch van die der toxinen. Walthard meent, dat dit bacteriotoxische proces ontstaan is, nadat de bacteries door de vagina en niet langs den bloedbaan, in den uterus gekomen zijn. Vloeien de toxinen af, dan blijft de vrouw gezond, worden zij geresorbeerd, dan ontstaat een toxinaemie. Het proces in het endometrium geeft een etterig secreet: niettegenstaande dit kan de zwangerschap nog geruimen tijd doorgaan. In andere gevallen treedt abortus op.

De koorts, die toch het gevolg is van werkelijke infectie, kan zooals wij reeds even aanstipten, zoowel wanneer de vliezen gebroken zijn, als wanneer deze nog intact zijn, dus zelfs in de zwangerschap optreden.

Wanneer de vliezen gebroken zijn, is het proces duidelijk genoeg. Pyogene microorganismen ingevoerd langs de vagina ontwikkelen zich in het vruchtwater, infecteeren dit, infecteeren van daaruit de vliezen en eindelijk de decidua.

Bij staande vliezen is theoretisch althans ook deze gang van zaken mogelijk: nu zal aan de infectie van het vruchtwater die van den ondersten eipool voorafgaan. Wellicht hangt hiermee het ziektebeeld, dat wij kennen onder den naam van zwangerschapskoorts, samen. Bij

Sluiten