Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

clause", die de kracht ontnam aan de section zelf (al werd de geldigheid dier clausule ook in twijfel getrokken). Achtereenvolgens werden door the Directors Liability Act 1800 (53—54 Vip., ch. (54) en vooral door de Co in pa nies Act van 1900 (03—64 Vic., ch. 48) sectt. 9 en 10, belangrijk uitbreidende en preciseerende bepalingen gegeven. Weliswaar moet daarin ook voor een deel opgenomen worden, wat men ten onzent in de Staatscourant zou kunnen lezen, doch behalve deze mededeelingen (die op zich zelve belangrijk genoeg zijn om in het prospectus opgenomen te worden en wier opneming daarin practisch wel zoo wenschelijk is als verwijzing naar den Staatscourant) eischthet Engelsche recht tal van mededeelingen, die men anders niet of moeilijk zou kunnen kennen en waarvan de verzwijging (nu voor ons recht geen wettelijke inhoud is voorgeschreven) nadeelig zijn kan. ')

Nog eene andere bepaling uit liet W. v. Strafrecht geeft mij tot enkele opmerkingen aanleiding.

Art. 225 verklaart strafbaar „dengene, die een geschrift waaruit eenig recht, eenige verbintenis of eenige bevrijding van schuld kan onstaan, of dat bestemd is om tot bewijs van eenig feit te dienen, valschelijk opmaakt of vervalscht, niet liet oogmerk om het als echt en

Ik moet volstaan met ter behartiging zeer aan te bevelen: Emery, 1)1. 185—"J09; Bl ower, bl. 1 — 144; Pullbrook: „Hesponsabilities of Directors and Working of Companies bl. 50—56 en 123—131; Haycraft: „Powers, Duties and Liabilities of Directors" (1897), bl. 30—45.

Sluiten