Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

II.

Zekerheid omtrent den aard van liet skatolroodcl H omogeen is dus nog niet verkregen. Slechts éénmaal is uit urine van een diabeteslijder eene verbinding verkregen, waarvan bet stikstof- en zwavelzuurgehalte met dat van skatoxylzwavelzuur overeenstemde. (Otto). De meening van Maillard en Rosin. dat de z. g. skatol kleurstof' wel indigorood zal zijn, wordt niet door bewijzen gesteund. Ook spreekt een belangrijk feit tegen deze meening:

Wanneer men urine met HOI en een oxydeerend middel (b. v. een paar droppels zeer verdunde KN0.2oplossing) kookt, kleurt zich de urine rood. Door uit te schudden met choroform kan men een gedeelte der roode kleurstof in de chloroform doen overgaan. Daarna is met amylalkohol steeds nog eene tweede roode kleurstof uit te schudden, die zich èn spektroskopisch èn door zijn onoplosbaarheid in chloroform van liet indigorood onderscheidt. Men kan zich bij iedere urine hiervan overtuigen, vooral wanneer men deze eerst behandelt met (NH4),SO.i. (Zie pag. 19).

Evenmin is echter de meening der andere onderzoekers bewezen, dat de kleurstof een skatolderivaat is. De resultaten van Brieger en Mester missen alle bewijskracht, aangezien geen van beiden skatoxylzwavelzuur hebben kunnen verkrijgen. En ook zou linnne conclusie, dat het chromogeen een gepaard zwavelzuur is, zelfs wanneer zij bewezen ware, niet zonder nader bewijs op normale urine mogen worden

Sluiten