Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

baarheid van het gevolg, en is tevreden, wanneer de benadeelde de schade objectief mede heeft veroorzaakt. „Das Wort Verschulden ist im weiteren nicht technischen Sinne zu nehmen. Wie man in Leben sagt: der Verletzte war Schuld daran, bedeutet es die Verursachung."

Men zal nu moeten toegeven, dat de opvatting van Crome zeker tot enormiteiten voert. Stel het volgende geval, dat men onlangs in de Belgische bladen kon lezen. In een huisgezin breekt een besmettelijke ziekte uit. De vrouw des huizes verzoekt een der dienstboden, die kersversch van het platte land komt, den zieke te verplegen. Deze heeft nooit van besmetting, laat staan van bacterieën gehoord, neemt niet die voorzorgsmaatregelen in acht, die de hygiène eischt, wordt door de ziekte aangetast en stertt. Wat nu, wanneer de familie schadevergoeding vraagt? Moet men dan met Crome zeggen, dat het meisje aan de ziekte zelf „schuld had," ofschoon zij uit hoofde van haar gebrekkige kennis het ziek worden niet had kunnen voorzien ?

Ik geloof, dat men toerekeningsvatbaarheid van den dader en toerekenbaarheid van het gevolg wel kan scheiden. Het gevolg is toerekenbaar, wanneer de dader dit had kunnen voorzien en voorkomen; de dader is toerekeningsvatbaar, omdat hij de portee') van zijn handeling kon begrijpen. En al zal het in

') Prof. van Hamel zegt in zijn Leerboek, blz. 297, dat de toereke, nings vatbaarheid „een staat van psychische normaliteit en rijpheid is, welke drieërlei geschiktheid veronderstelt: 1°. die om de feitelijke strekkingen der eigenlijke handelingen te beseffen; 2°. die om het maatschappelijk ongeoorloofde van die handelingen te beseffen; 3". die om ten aanzien van die handelingen den wil te bepalen.

Sluiten