Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de schuld van den ander. Laurent1) leert ditzelfde, tenminste als ik hem wel begrijp. Hij zegt: „Doit on appliquer a la partie lésée le principe qu'on applique a 1'auteur d'un fait dommageable? Celui ci est tenu de la faute la plus légère, de la moindre imprudence, de la moindre négligence; la securité des hommes commande cette rigueur. Entre la victime et le coupable la justice prend parti pour la victime, quelque légère que soit la faute de 1'auteur."

Theoretisch nu gaat een dergelijke afweging van schuld op, practisch dus ook. Doch bovendien zal zij in de praktijk niet moeilijkheden opleveren. Zeker niet, wanneer de schuld van beide partijen qualitatief verschillend is, wanneer de eene partij doleus, de andere culpoos gehandeld heeft, b. v. de culpoos gewonde weigert opzettelijk zich aan een behandeling te onderwerpen, of de opzettelijk gewonde begaat een onvoorzichtigheid, waardoor hij zijn kwaal verergert. Evenmin echter, wanneer beide partijen culpoos!) gehandeld hebben.

Culpa kent graden. Met het bloote oog zijn ze meestal waar te nemen. Dit moge uit de volgende arresten van het Reichsgericht blijken. Zij zijn eenige onder vele.

Een arrest van 11 Maart 1890 ') luidt:

Hat auch der Getötete unvorsichtig gehandelt, so ist doch das Verschulden der Eisenbahnverwaltung, welche die bei den gegeben örtlichen Verhaltnissen

') XX N°. 489..

') Wanneer beide partijen doleus gehandeld hebben, is een afweging niet mogelijk, want opzet kent geen graden. De benadeelde blijft dan steeds van do vergoeding ontstoken. Dit ia echter m. i. niet onbillijk. *) Eger. Eisenbahnrechtliche Entsch. Bd. 8, blz. 16.

Sluiten