Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als Heine, zuchten over miskende liefde en trouweloosheid, maar wel kon hij met dezen en als deze smachten en verlangen. En zelfs gebeurde het juist bij het meest hartstochtelijk wenschen en reikhalzen, dat hij zich dichter, kunstenaar hoopte en geloofde, en eerst werd teleurgesteld, wanneer hij zich werkelijk zette tot schrijven. Slechts enkele woorden kon hij in die goede oogenblikken neerkrabbelen, doch wanneer hij kalmer was geworden, waren het deze woorden, waaruit hij een gedicht trachtte te maken.

's Morgens, lang na 't wakker worden, te blijven liggen, en al dien tijd bij het rusten van zijn lichaam zijn moreelen moed te voelen rijzen en plannen te maken, denkbeelden te boetseeren, het was zoo heerlijk, zoo heerlijk! Het toeval had hem de stof voor een gedicht gegeven. Zijn studentekamers waren „gemeubileerd", toen hij ze huurde, en hoewel hij zelf verscheidene meubels en versieringen had meegebracht, was er ook van de eigendommen der hospita nogal wat gebleven. Zoo hing in zijn slaapkamer een leelijke plaat, die hij op den dag van zijn aankomst al had willen wegnemen, maar die was blijven hangen, dank zij zijn traagheid. Want iets dat hij eigenlijk verplicht of dat hij voornemens was geweest te doen, niet te verrichten, was een dikwijls terugkeerend welbehagelijkheidje voor hem. Zoo had hij eerst dagen, toen weken, toen maanden lang uitgesteld, werk

Sluiten