Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onderwijzeres die op de juffrouw uit Utrecht leek. "Wat beteekende de heugenis van dit meisje, telkens wanneer hij zichzelf beklagen wilde over de in Annie ondervonden teleurstelling? Maar Herman blééf zwijgen en Frans werd bevreesd, belachelijk te schijnen door niets te zeggen.

— Je hebt misschien wel gelijk; het kan wezen, dat ik te vluchtig heb geoordeeld; maar het fond van Annie's karakter behoefde toch met de jaren niet veranderd te wezen; ikzelf althans geloof wel, dat ik dezelfde ben gebleven. Maar zij schijnt mij vergeten te zijn. . . .

En zijn stem werd week; slechts met moeite bedwong hij de tranen, waarover Herman wellicht zou gelachen hebben. Deze begreep niettemin ; hij kende zijn verwende neefje; maar hij had niet den minsten lust aan diens weekelijkheid toe te geven.

— Frans, zeg nu toch geen dwaze dingen! Vergeten, omdat zij afspraakjes tusschen kleine kinderen neemt voor wat ze waard zijn! Ik moet je eerlijk zeggen, mijn waarde, dat als ik de vader van juffrouw De Loever was en je hadt even openhartig met me gesproken als je het nu doet, ik me niet licht met dat huwelijk zou vereenigd hebben. Jij hebt een eenzaam leven geleid; je hebt in je eenzaamheid luchtkasteelen gebouwd, waarvan je nichtje de kasteleines moest worden en onderwijl ging zij haar eigen kant uit, werd groot, kreeg nieuwe

Sluiten