Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hardklinkende, prachtig glimmende laarzen. Hij begreep niet recht, waaraan hij dit onverwachte bezoek te danken had, doch Frans hielp hem dadelijk uit den brand. De beste meneer Land zou wel verwonderd wezen hem te zien, doch hij was zoo vrij een plicht te vervullen, dien hij als student, naar studentenaard, had verwaarloosd, van namelijk zijn opwachting te maken aan mevrouw Land, die hem zoo dikwijls kopjes thee had gezonden en andere vriendelijkheden bewezen.

— Gunst mijn waarde heer!.... Mijn vrouw zal zeer vereerd wezen! Ja, eerlijk gezegd, de kachel is hier niet 'an, 't is toch zoo stil op straat met die morsigheid.

— Mag ik u naar achteren volgen? viel Frans in; heel graag!

— Vrouw, meneer Koene, die wel zoo vriendelijk is, ons een bezoek te brengen.

— Meneer, heel vereerd!

Hélène had al een stoel bijgeschoven; Gustaaf was uit en daar zaten ze met hun vieren en plotseling was het Frans, als bevond hij zich in de famielje van 't begeerde meisje en als moest hij onmiddellijk met een aanzoek voor den dag komen; hij voelde iets van berouw, van schaamte, 't "Was toch niet heelemaal zijn kring. Dat kleine vertrekje, waarvan de schikking en het onderhoud, als van het geheele huisje — op de boekenkast in 't voorkamertje na — aan moeder Land werden overgelaten,

Sluiten