Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Land wist niet wat hij hoorde, toen Frans, na hem voor des Woensdags te hebben afgeschreven, verhaalde, dat hij zijn studie nu maar zoo spoedig mogelijk wou afmaken. De lessen — hij hield zich aan dit woord — moesten blijven; ze waren zijn eenige afleiding, maar overigens zou hij weinig meer naar Utrecht komen, 't Boek moest gauw af, want hij had groote plannen, o, allerlei plannen. En vreezende dat Land iets vermoeden zou, jokte hij van een betrekking, die hem in uitzicht was gesteld — een verward verhaal, waarvan de bejaarde Duitscher weinig of niets begreep.

— En juffrouw Droguet heeft nog vacantie?

Ja, zij werd Maandag terugverwacht.

Frans voelde zich nu zeer verliefd. Dat hij zoo hard werkte, zoo practisch voortschreef, was voor haar: zoo hij al niet het brood voor haar verdiende, hij deed toch dien arbeid om harentwille, om haar weldra zijn vrouwtje te kunnen noemen.

's Maandags was hij zóó zenuwachtig, dat hij in den namiddag per tram naar Utrecht ging en doorreed tot het station, waar juist op dat oogenblik een trein moest aankomen, met welken Hélène waarschijnlijk terugkeerde: — waarschijnlijk, zekerheid had Frans natuurlijk niet. Doch de mogelijkheid der keus van dezen trein volstond om hem, zoodra hij op het perron trad, in een jongmensch, dat er, met den rug

Sluiten