Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

X.

In den spoortrein te zitten, vond Frans altijd een genoegen, zelfs over een zóó bekenden weg als van Utrecht naar huis. "Wel was deze laatste avondtrein een afschuwelijke boemelaar, doch Frans vond dat telkens ophouden aardig en het vermaakte hem, de herrie van een oogenblik aan de dorpsstations gade te slaan. Een gansche kleine-wereld was of ging daar nu ter ruste: misschien in vreedzame kalmte, misschien doorwoeld van strijd en moeite.

Frans had een coupé alleen; hij zat nu eens aan het eene, dan aan het andere raampje, liep door den wagen heen en weer, tornde aan de netten der bagagebakken, verschoof het kleine gordijntje midden in 't beschot, stak tot tweemaal een nieuwe sigaret aan, zocht allerlei afleidinkjes en was volkomen gepreoccupeerd. De langzame haast van den trein léék hem: hij ook had langzaam haast, aarzelend en onge-

Sluiten