Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 't Is toch kras, zuchtte zijn vader; 't is een groote teleurstelling voor me.... Maar je doet het er om; je wilt je vader sarren ....

En hij richtte de kraaloogen smeekend op zijn zoon, als om op diens gezicht een ander besluit te lezen. Koud, ontevreden stonden de trekken van den jonkman.

— Wat is kras, Papa? Wat noemt u sarren? Dat ik een arm, eenvoudig meisje trouw in plaats van een rijk? Want tegen mijn trouwen op zichzelf is u niet. U wou, dat ik Annie de Loever trouwde .... Maar Papa (en de goedige, bijna vaderlijk-bestraffende toon maakte het verwijt nog grievender), gaat uw ijdelheid dan zóóver, dat u, alleen om een standskwestie, me een ongelukkig huwelijk wou zien sluiten? Ik dacht, dat het uwe u een betere les zou zijn geweest!

— Frans!..,.

Maar de dreigende uitroep was minder hevig, minder waar en minder waardig dan die van straks.

Het toeval maakte een eind aan den twist: de telefoon belde. Een boodschap van 't kantoor, dat meneer Wauwers er was. Beide mannen beschouwden deze afleiding als een verademing, minder nog om de kwetsing van hun gevoel dan wel uit berekening. De vader voelde, dat de zaak verloren was, dat hij zou toegeven: waartoe dan zich in muizenissen begeven, moeilijkheden uitgesponnen, beleedigingen

Sluiten