Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ben willen weten. En, als een monnik, begon hij weer zichzelven te kwellen, legde zich onmeedoogend de duimschroeven aan, decreteerde als gold het een ander met vreemd-koel overleg: kunstenaar zonder kunst, — „godje zonder schepping!" — had hij een dwaasheid begaan, door aan het leven de vormen en de ziel zijner droomerijen te vragen, door te gelooven, dat het mogelijk zou zijn de eerste de beste persoon, den eersten den besten vorm te nemen en daar dan eenvoudig zelf de ziel in te leggen. Alsof er andere chimères bestonden dan die, welke wij zelf scheppen!

Tot straf voor zijn onvoorzichtigheid zou hij nu den last torsen van een opgeloopen, een doldriftig gevraagde en te gemakkelijk gekregen liefde.

Er was iets fatalistisch in dit besluit, dat hem, den gemankeerden Boeddhist, aantrok.

Hij giQg een offer brengen en het nobele hierin vleide zijn eigenliefde.

Bovendien — al zou zijn moeder leed hebben gevoeld om hèm en tegen het huwelijk zijn geweest om uiterlijke bijomstandigheden, het brengen op zichzelf van het offer zou zij zeker hebben goedgekeurd.

De schrik, door de snerpende gedachte aan de vroeger over het hoofd geziene verantwoordelijkheid gewekt, was te groot geweest dan dat hij nu zoo dadelijk tot doordringende, volkomen kalmte kon geraken. Doch dat denk-

Sluiten