Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat is helaas maar al te waar. Stonde hij nog op de hoogte, die hij met „Londen" bereikt had, ik zou mij wel tweemaal bedenken voor ik zoo iets zei, maar daar nu op dat gedicht geen stijging of 'n zich-gelijk-blijven, maar veeleer een daling is gevolgd, kan ik niet weifelen en moet eerlijk bekennen te vinden, dat hij van die trotsche, op de vleugelen des Tijds toen volvoerde reis niet veel meer dan eene merkwaardige neiging tot hoogvliegerige bevliegingen schijnt te hebben overgehouden èn tot „rondroeien in de lucht", zooals meneer Immerzeel zeggen zou, die hem in mijn oog er niet sympathieker op maakt. Dit uit zich in dit zijn werk op tweëerlei wijze:

1°. Indien hij heelemaal niets te zeggen heeft: door een quasi-schertsenderwijs-bedoeld bespreken van een denkbeeldig bestaand leed, zooals in Het Regent Het Zegent. — Het leed wordt hier veroorzaakt door 't aan den man moeten brengen van 'n liedje — en 't is maar denkbeeldig, want kom, hoor nou 's even, als iat zoo'n pijn doet, wel, sluit 't dan weg of naak 't den menschen cadeau — terwijl uit h>.t schertsenderwijs bespreken de hoogvliegerige néging blijkt: de auteur wil 't nl, doen voorkonen alsof hij tot die soort menschen behoort, die, te trotsch om over hun leed te spreken en 't tich niet kunnende in zich houden, 't maar éven zeggen en er dan vlug en lachend over

Sluiten