Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

over de bedragen, die, om den schijn van reëelen handel eraan te geven, over gebroken getailen liepen, zette hij zich tot invullen der formulieren.

„Zullen wij ze, voor uw gemak, maar domiciliëeren op uw kantoor?" vroeg hij.

„Och neen," zeide Wiechen. Dat lijkt zoo bijzonder. Uw eigen adres te Parijs, als u het goedvindt."

,,'t Is in orde," zeide Beenhuis, de wissels naar Wiechen toeschuivend. „Wilt u even nazien?"

Wiechen nam de wissels, en een blanco quitantie uit zijn zak halend, legde hij die naast de wissels, en ging zitten invullen.

„Waartoe dient dat?" vroeg Beenhuis, toen hij de quitantie had doorgeloopen. „Ik heb toch de wissels geaccepteerd, waarin reeds kwijting gelegen is."

„Dat dacht ik vroeger ook," expliceerde Wiechen; „maar onze rechters denken er sedert kort anders over. 't Is een quaestie van formeel of notarieel "

„Materieelverbeterde Arnolds.

„Voor mijn part. Maar men moet tegenwoordig kunnen bewijzen, dat men het geld werkelijk gegeven heeft. Daarom vaag ik naast de wissels een quitantie."

„Die evenveel of even weinig bewijst," lachte Beenhuis. „Enfin, t is omslachtig, maar ik heb er geen bezwaar tegen. Ziehier."

W iechen telde nu twintigduizend gulden aan bankpapier uit, die Beenhuis opstreek, terwijl de ander de wissels bergde.

Arnolds, die de handen op zijn knieën hield, onder tafel, voelde bijna tegelijkertijd een duwtje tegen elke hand, en greep de papiertjes, hem van weerszijden toegestoken, ze haastig in zijn zak moffelende.

ten nieuwe flesch champagne, nu door Wiechen aangeboden, besproeide de transactie.

Sluiten