Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen tot een vergelijk. Ja, hij had zijn wissels kunnen doen protesteeren; doch wie Beenhuis kende, wist dat hij zich daaraan allerminst stoorde. Hem was het een opeten van zijns vaders erfdeel, immers een voorschot daarop, over de verrekening waarvan men nader kon praten. Hij had indertijd twee mille bedongen, en tweehonderd vijfenzeventig gulden ontvangen. Nu speelde hij hem zóóveel in handen, weliswaar mede door Wiechens eigen sluwheid, maar .... het was er toch! En daarvoor kreeg hij nu.... vijf francs, met de aanbeveling zuinig te zijn! Wat een ploert!

„Oh - ld - ld\"

„Fifi! Hoe kom jij hier?" riep hij uit. „Waar is Piet?"

„In den Haag, zoover ik weet. Heb je geld?" vroeg het meisje dat hem had aangesproken.

„Niet veel. Ik ben hier met Wiechen, en die houdt me kort. 'n Vijfhonderd francs hoogstens."

„Geef op, en kom op denpesage. Ik heb een vasten tuyauY'

„Werkelijk? Hier is het. Met wien ben je?"

„Een jockey, 'n vuilik. Maar hij weet genoeg. Kom je dus?"

„Dadelijk. Is het in deze cour se?"

„Ja, maar ik zeg niets. Tot straks."

Arnolds nam een paar glazen champagne achter elkaar, on ging toen een ticket halen voor den pesage, voor vijftig francs. Die zouden hun geld wel opbrengen! Want Fifi, de maitresse van Viehof, was een meid waar men op aan kon. Dat was telkens dezelfde geschiedenis. Als Viehof aan lager wal zat, maakte de meid ruzie, en ging van hem weg. Maar altijd kwam zij terug, met een aardig sommetje. Dat ^tak Viehof dan op als prix de consolation, en deed er op zijn manier zaken mee; soms in weelde drijvende, dan weer in benarde omstandigheden gerakende. En zoodra het laatste het geval was, ging de meid weg Zij had dan een

Sluiten