Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

amant, soms onder de oogen van Viehof, die er zich niet aan scheen te storen, maar kalm afwachtte tot zij weer bij hem kwam altijd met geld en ... fonkelnieuw ondergoed, haar passie.

Arnolds had haar dan ook met een gerust hart zijn geld toevertrouwd, en dat het goed geplaatst was, ondervond hij een poosje later, toen hij op den pesage kwam. Ja, het was eenvoudig een quaestie van te gaan halen!

„Je bent een prachtstuk, Fifi," verklaarde hij, de bankjes opstrijkende. „Ga je vanavond met me uit?"

„Neen," weigerde zij. „Ik wordt Piet niet ontrouw."

„En de jockey dan?"

„O, dat is wat anders. Dat is om de duiten."

Arnolds snoof door den neus; die moraal amuseerde hem.

„Is er nog wat te verdienen?" vroeg hij.

„Neen, niets zekers. Ga jij nu Wiechen maar opzoeken, en houd je mond dat je mij ontmoet hebt. Bonjour."

Arnolds volgde den gegeven raad, en keerde terug naar de tribune, waar Wiechen nog steeds op zijn plaats zat, broeiend over de verloren zestig francs.

„Wij gaan vanavond naar Holland terug," zei hij.

„Ik vind het goed," antwoordde Arnolds- Kom, je hebt nog niets gebruikt. Tracteer eens op een glas champagne."

„Goed," zeide Wiechen, opstaande. „Maar je hebt toch nog over van die vijf francs??"

„Jawel," grinnikte Arnolds. „Ik wou er sigaretten voor koopen."

Sluiten