Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenig beleid ontkomen, doch toen de kennis was afgestapt, haastte hij zich naar haar naam te vragen.

,,'tls maar, omdat het zoo raar stond, daareven," voegde hij er aan toe. Anders vond ik het wel aardig, en buitengewoon handig van u."

„Is het nu ineens weer u ?" vroeg Ella, nadat zij vernomen had, dat hij Carel Becker heette, en voor Indisch ambtenaar studeerde. ,.Hè, wat zijn die mannen toch stijf!"

Hij lachte.

„Zooals je wilt," zeide hij. „Ik dacht dat het enkel maar was voor de menscben."

„Dat zou de omgekeerde wereld zijn," riep zij uit. „Familiaar in gezelschap, en officieel als je met z'n beidjes alleen bent!"

„Neen, maar ..

„Nu, ik zeg Carel tegen je, en wil j ij „juffrouw" blijven zeggen, doe het gerust. Dan zal ik een gevoel hebben alsof ik je kinderjuf ben."

„Dat moet er nog bij komen," zeide hij, door haar overmoed geprikkeld. „Ik zal je eens frisch afzoenen, tot straf, den eersten keer dat we alleen zijn."

„Dat is goed," zeide zij. „Dan zal je eens zien wat er gebeurt!"

Hij wilde dat graag dadelijk weten, doch zij weigerde het te zeggen, van oordeel zijnde, dat hij het maar ondervinden moest, als hij het waagde.

En al moediger wordend, verklaarde hij zich bereid tot het waagstuk, als zij mee wilde werken tot het zoo noodige alleen zijn, daar men dergelijke proefnemingen toch niet midden op een drukke straat kon doen. Of zij fietste?

Dat deed zij. En zoo was het eerste afspraakje gemaakt, leidende tot wat men in den Haag, en ook elders, met een technischen term „scharrelen" noemt.

Sluiten