Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sporen dragend van te hebben gehuild. „Je weet wat er geweest is."

En op haar toestemmend knikje, deelde hij haar mee. niet geheel te hebben willen weigeren, maar dat zijn inzicht in de zaak was, dat men het moest laten afhangen van het eindexamen. Dat begon nu over enkele dagen. Slaagde zij, dan bleek het, dat zij voldoende studeerkracht had, om ook verder te komen. Men zou zoolang het antwoord kunnen uitstellen.

„Dat is niet noodig, pa," zeide Ella. „ In dat geval kunnen we nu evengoed beslissen."

„Ben je zóó zeker, dat je er komt?"

„Neen," zeide Ella, zacht doch beslist. „Ik zou het diploma graag hebben, en zal er mijn best voor doen. Maar als ik dan Carel niet hebben mag... dan laat ik mij expres zakken."

Vloekend sprong hij op en schudde haar doorelkaar.

Zij bood niet den minsten tegenstand.

„Zoo zal het ook op het examen gaan," zeide zij apatisch. „Geen behoorlijk antwoord zal men uit mij krijgen."

Hij liet haar los. Ja, dat was wel zijn dochter! Zoo was ook hij geweest, toen hij indertijd zijn militair pensioen wilde halen.

„Gévédé! Trouw dan voor mijn part. Maar doe ook je examen."

„Dat beloof ik u," riep Ella uit, hem om den hals vallend. „U meende het toch ook niet. wel ? U wou maar eens zien of het mij ernst was, nietwaar?"

„Al goed," bromde hij.

Zij keek op de klok.

„Mag ik het nog even aan moeder gaan zeggen ?" vroeg zij. „En als ik thuis kom, zal ik gauw een briefje aar. mevrouw schrijven. De post zal haar adres toch wel weten."

Sluiten