Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik weet alles," zeide hij. En je moet me beloven er in het geheel niet over te praten. En nu heb ik een verrassing voor je. Luister jij ook eens, Carel. Je gaat morgen vroeg naar het stadhuis, en brengt er de stukken, vraagt of ze nog meer noodig hebben, en wanneer op zijn vlugst kan worden aangeteekend. Als het kan, morgen reeds. Dan hebben we haar zooveel te langer als bruid."

Ella bloosde, terwijl een traan in haar oog blonk.

„Welnu, beste meid, krijg ik een zoen van je ?"

„Dank u, vader," zeide Ella, hem kussend en voor het eerst dien naam gevend.

„Dat is lief van je!" riep Carels moeder uit. „Hier, ik ook mijn portie."

„Je hebt het hart der oude lui voor goed gestolen," zeide Carel, toen zij buiten waren.

„Et muiier peregrina vertitprevelde zij bijna onhoorbaar.

„Wat zeg je daar?" vroeg hij.

„Een regel uit Horatius," antwoordde zij. „Stil, Carel, ik durf hem je nu niet uit te leggen. Later."

En hij, begrijpende, dat haar gemoed vol was, stapte zwijgend naast haar voort.

Carel haastte zich den volgenden ochtend, en het gelukte hem den dag daarna aan te teekenen, wat heel vlug was, naar men hem verzekerde.

En op hetzelfde oogenblik dat Ella aanteekende, werd het oude huis van haar vader opengebroken, en namens van Vleuten beslag gelegd op het weinige dat men daar vond.

Voor de kosten altijd goed, maar niet voor de vordering.

Dat was het treurig bericht, dat van Vleuten van zijn advocaat ontving.

Binnen weinige dagen had men nader bericht, en wel, dat Wiechen te Parijs vertoefde, doch zijn adres was nog

Sluiten