Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

soort lui. Daartoe werd hij dus gerekend, en op het

oogenblik terecht. Er moest weer heel wat gebeuren, eer hij weer was, die hij zijn moest. Hij was onder nul. Hoe moeielijk het zou zijn om daar weer over heen te komen, bewees hem het geval van vandaag met Boom. Dat heer nam airs aan !

Maar aan den anderen kant viel er ook wat uit te leeren.

Heel fideel was hij met een „Bonjour amice" op hem af gekomen, zonder er zelfs aan te denken, dat hij er niet precies presentabel uitzag. Daarop had Boom hem te eten gegeven en nog een rijksdaalder toe. Wat drommel, als hij nu toch aan lager wal was, waarom zou hij voorloopig niet van deze positie profiteeren? Een oude kennis, een schoolvriend, kon men met eenzelfde „Bonjour amice" een stuip aanjagen, als men hem ergens tegenkwam, waar men vroeger flaneerde.

En wat misschien in geen andere stad zou gelukt zijn. gelukte in den Haag.

De een vóór, de ander na, schrikte van het „bonjour amice," door de neusstem van Arnolds geuit, altijd op het oogenblik, dat men minder van zijn gezelschap gediend was. Gaandeweg werd hij door al zijn vroegere kennissen gepensionneerd. Niemand had den moed hem af te bijten.

Dikwijls hadden zijn contribuabelen het land, en meenden, dat de politie zoo'n sujet van de straat moest weren. Want hoewel Arnolds hun wekelijksche bijdrage nimmer vergat te innen, zij vergaten die weieens klaar te leggen, of op de afgesprokon plaats te zijn als hij er kwam.

En dan klonk zoo'n ongelukkige vast en zeker het „bonjour amice" in de ooren, erger dan het maanbrielje van de belasting.

Het was lastig voor beide partijen. Arnolds erkende dit volkomen. Zijn heele Zaterdag was er mee gemoeid, en

Sluiten