Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De eerste wist natuurlijk de oplossing reeds dien avond, maar de ander moest een goede week wachten, eer hem Ella haar hoop meedeelde.

„Foei," zeide hij. „Moest je daar zoo lang mee wachten, om mij dat te vertellen?"

„Mevrouw van Vleuten dacht..."

„Met wie ben je getrouwd ?" vroeg hij.

„Met jou natuurlijk. Hoe bedoel je dat?"

„Kijk eens liefste, dat bedoel ik zóó. Geheimen tusschen man en vrouw behooren er niet te zijn. En al mocht ons hart ons eens dringen iets tijdelijk voor elkaar geheim te houden, dan nog mag men het nooit aan een derde toevertrouwen. Voel je zelf niet, dat er in de laatste dagen tusschen ons iets geweest is, wat er niet had mogen zijn ? Dat op zeker punt een ander je nader stond dan ik?"

„Ja," erkende Ella, een traan wegpinkend. „Het was net of ik minder van je hield, en dat was toch niet waar."

Carel keek heel ernstig. Eigenlijk wist hij zich uit de situatie niet heel goed te redden. De vermaning, die hij gedaan had, was geen oorspronkelijk werk. Eer hij trouwde

had hij boekjes gelezen, hoe men met ziin vrouw of zijn

ja, van alles! om moest gaan. Hier dacht hem de gelegenheid gunstig, om de theorie in practijk te brengen. Maar, het was zonderling, tegenover de mooie oogjes, die zioh met tranen vulden, wist hij niet wat te doen. Zij had moeten antwoorden, zooals in het boekje stond. Ja, hoe duivel was het ook weer ?

Demi eben ico Gedankén fehlen .... juist, dn, hm, de rest kon men cadeau krijgen. Een „Wort" had hij zooeven ook uitgesproken. Maar wat doe je nu, als dat ook niet helpt, en je lieve jonge vrouwtje tranen in haar oogen krijgt. Dat had Goethe erbij moeten zeggen !

Hij pakte Ella eens goed en gaf haar niet één, maar ver-

Sluiten