Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

III.

Charlotte voelde zich moe. Haar kindje was zwak en eischte veel zorg. Geen nacht ging ongestoord voorbij en ook de siësta-uren, als iedereen in huis rust nam, verbracht ze vaak in sussend heen-en-weer-dragen van 't verwende, sukkelende babytje. Dien dag was 't ook zoo geweest en daarom hoopte ze nu, dat Amelie niet als zoo dikwijls 's avonds, nog 'n beetje zou komen napraten. Maar 't was alweer mis. Ze had juist na zich snel te hebben ontkleed, haar nachtlicht aangestoken, als ze Amelie uit haar kamer, naast haar eigene, hoorde komen.

Even slofjes-geklikklak op de mat van de zijgalerij, dan, zacht aan de deur. „Ben je al in bed, Charlotte?"

Even dacht Charlotte eraan, zich stil te houden, te doen of ze al sliep, maar ze bezon zich gauw. Ze wilde nu toch doen, wat vader Hans niet scheen noodzakelijk te achten: Amelie waarschuwen tegen Kolff, haar doen begrijpen, dat er van zijn kant geen sprake was van iets ernstigs en haar zien te overtuigen, dat ze beter deed die flirtation niet door te zetten. Het nonnaatje moest wel erg naïef zijn of ingebeeld, dat

Sluiten