Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en van Charlotte een toiletflacon van geslepen kristal, met een héél kistje eau-de-cologe — ze kón er wat van verbruiken in die warmte — erbij. Aardige zilveren schoengespjes met namaak-smaragdjes, was Wies haar 's morgens vroeg al komen brengen, een versje had ze óók opgezegd, héél aardig, al had vader Hans gelachen om 't „feest" en 't „blij-van-geest". Amelie moest 't bedacht hebben, van de gespjes; ze hadden ze onlangs samen gezien en bewonderd bij Loen-Hien, aardig van Amelie, een lieve meid was ze. Nelly voelde zich tegenover de heele wereld gelijkelijk mild gestemd.

De huisbedienden, de koetsiers, de tuinlui hadden ieder een rijksdaalder gehad, Tabri zou er nog een krijgen, Oemoer en Dalima hadden bovendien de verrassing genoten van haarnaald en jasknoopjes. Ze hielden toch maar van haar, allemaal. Kim-Lo had haar aan den middagtafel verrast met 'n pracht van 'n taart, met rose-glazuur bestreken en belegd met confituur. En Kim-Lo had 't toch druk genoeg vandaag, al hielp dokters kokkie een handje mee.

Heel in de vroegte was de karetta-sewah van „Djamboe" al gekomen met 'n brief van Kolff en 'n kristallen vaas vol prachtige, bruin-bonte orchideeën; die stonden nu op een marmer-tafeltje te pronken.

Ze was eigenlijk wat geschrokken, vanmorgen en even had ze gedacht, dat Kolff zich liet verontschuldigen, 't Zou haar, om Amelie, zoo gespeten hebben. Maar de bloemen waren alleen een attentie-vooraf geweest, hij-zelf kwam stellig, misschien al wat vroeg, schreef hij.

't Moest nu, vond Nel, tusschen hem en Amelie vanavond maar in orde komen, dan zou ze pas een prettigen veijaardag hebben. Hè, 't was heerlijk jarig te zijn en er zooveel werk van te kunnen maken. Kijk nu die

Sluiten