Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onderkin. En zoo blij met haar huis, haar man en haar geld! Geen parvenu-voldaanheid toch, want van goede, gezeten Hollandsche familie. Dan zeker erg verindischt. Om haar heen gingen levendig de gesprekken, 't was bij achten al, sommige heeren zaten reeds voor hun eerste paitje. Zij had 'n glaasje limonade genomen, omdat Nelly zoo aandrong. Kinderachtig en burgerlijk, dat nooden. Ze had héél geen dorst, tipte even aan 't glas, om 't niet heelemaal gevuld te laten staan.

Haar blauwe oogen ontmoetten even Van Houweningens somber-zwarte, die ze terstond weer afwendde. Ze glimlachte even, zelfbewust en voldaan. Wat zat-ie haar weer te bewonderen, de sinjo. In Holland al had-ie haar zoo wat 't hof gemaakt. Mooie oogen, intelligente jongen. Als-ie nu maar niet, in godsnaam niét, zich een of ander in z'n hoofd ging halen, want een sinjo, nóóit en nóóit.

De blauwe, koele oogen rustten even met spot-blik op Amelie, die kirlachend en fluisterend achter haar waaier Kolffs aandacht trachtte vast te houden. Mal wurm, minachtte Henny Donker. Kijk ze hem nu 's aanhalen. En hij kan z'n oogen niet afhouden van mij. Ze had er 'n spottend pleizier in, de schermutseling gade te slaan tusschen Herbert Kolff en 't nonnaatje.

Amelie had 't gevoeld, dadelijk, dat er mèt 't binnenkomen van 't blonde, mooie meisje iets tusschen hem en haar was gebroken. Spijtig en nerveus merkte ze op, hoe telkens z'n aandacht afdwaalde, hoe hij haar vragen onbeantwoord liet, verzuimde in te gaan op haar scherts, niet scheen te achten de belofte, die achter den waaier, de mooie oogen hem deden.

Sluiten