Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Door zijn hoofd flitsten andere gedachten dan die aan 'n héél gewaagde flirtation met Amelie, die 'm even te voren nog wel erg aantrekkelijk had geschenen. Z'n hart klopte onrustig, hij voelde zich geprikkeld, vastgehouden, waar ie 15s wou.

Want hij wilde even aan zichzelf overgelaten zijn en, z'n blikken, gretig maar discreet, op 't beeld-mooie meisje tegenover hem, overwegen .... overwegen, wat hij was, wat hij had, wat hij zou kunnen. Naar wat 't nonnaatje naast hem snapte en gichelde, luisterde hij niet meer. Over z'n positie dacht hij, z'n vooruitzichten, z'n haast-zekere promotie tot hoofdadministrateur van den Nederlandsch-Indischen-Tabaksbond, den N. I. T. in aanzien en rijkdom de gelijke nagenoeg van het V. T. S. Hij bekeek zichzelven als in 'n spiegel en vond zich dan zoo kwaad nog niet. Hij was forsch, soliede, wat erg gezet voor z'n jaren — minder bier, had de dokter geraden — maar hij had, wist hij, 'n aangenaam gezicht, en dat zei hem, minachtten z'n gedachten, 't nonnaatje naast hem ook genoeg.

Hij was vijf-en-dertig, zij moest vijf-en-twintig wezen. Succes bij vrouwen, daaraan had 't hem, van jongen af, nooit ontbroken. En zij, bedacht hij cynisch, zij was natuurlijk óók niet uit Den Haag weg, komen „logeeren" in zoo een Indische negerij, als 't haar niet om een man was te doen. Ze zag er elegant genoeg uit, 'n rijk toiletje bepaald, maar denkelijk toch geen cent, geen cent vermogen, of te wachten. Enfin, dat kon meevallen. Maar goed, al had ze niets, ze had dat heerlijke bleek-blonde kopje .... ze was rank en fijntjes .... wat 'n figuurtje .... en ze was gedistingeerd, een nichtje van de residents-vrouw, die een

Sluiten