Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dikwijls, bepaald tegen, zóó, dat hij er zich dan met geweld wilde afmaken, maar daarna weer onderging hij, sterker dan óóit, den giftigen invloed van haar vreemde, perverse sensualiteit, die z'n wil ontwapende, hem enerveerde en, vreesde hij wel eens, ten slotte demoraliseeren zou ....

Amelie had 't opgegeven. Nerveus leunde ze achterover in haar wipstoel en bewuifde zich met den veeren waaier. Dan ineenen ontmoetten haar oogen den koelen spotblik uit Henny's oogen tegenover haar en zóó fel van haat keek ze, iedere zelfbeheersching vergetend, het blonde meisje aan, dat die er een schok van onderging en haastig 't hoofd afwendde.

Haar hart bonsde in de ontsteltenis .... god .... wat 'n oogen had die nonna. Wat had 'r een haat gegloeid in dien blik, dat korte moment. 'tNonnaatjezelf was er ook ontsteld van, met 'n zweem van schaamte. En ze begon, Kolff eindelijk loslatend, weer te praten met Charlotte, over haar kindje, waarnaar die juist even was wezen kijken. Maar Charlotte was moe en sprak lusteloos. Ze zag precies wat er gebeurde, en verder gebeuren zou, hoe Kolff juist zooals, maar gauwer en uit directer oorzaak dan ze gedacht had, 't nonnaatje zou laten schieten, nu hij Henny Donker had gezien. Over dat meisje-zelf kon ze nog geen oordeel hebben. Ze hadden maar 'n enkel woord gewisseld en daarin was natuurlijk niet gebleken, wat die koele geslotenheid misschien verborg. Maar geheel niet gefortuneerd — ze vernam 't juist van mevrouw De Waal — en met 'n blijkbare bewustheid van eigen schoonheid naast een even blijkbare weeldebehoefte, daarbij waarschijnlijk koel van aard, zou ze niet licht

Goenong-Djatti. 6

Sluiten