Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om 't genoegen van anderen aangenaam te zijn en zonder ze sterk te meenen of in hunne beteekenis heelemaal te overzien.

Kolff, aan haar andere zijde, sprak weinig. Den vorigen keer had hij ook zoo gezeten, tusschen haar en Amelie en zich bijna aanhoudend met 't nonnaatje beziggehouden. Nu durfde hij Amelie niette openlijk vcrwaarloozen, ook al niet om Nelly, die hem intusschen verveelde met haar moederlijke toe-knikjes, en hij had wel graag eens, voor de afwisseling, met Charlotte willen praten, die hij toch overigens wat te koel vond, en te gereserveerd naar z'n smaak. Maar ze zat zóó geanimeerd met den resident! En Charlotte, naast zich voelend Kolff's lichte gêne, was heimelijk blij, dat ze met goed fatsoen van hem af was. -

Kolff was nijdig en nerveus. Meer etend dan hij lust had, en drinkend dan nuttig, om bezig te zijn, trachtte hij 't vroolijke en vrij-luide gesprek te beluisteren tusschen Henny en Van Houweningen, den sinjo, geringschatte hij in gedachten. Over oude dingen, over Haagsche herinneringen, tennis-kennissen hadden ze het. Den heelen voor-avond was ze zóó niet geweest en de sinjo lachte. Ze zal toch zoo gek niet wezen om . . . .? Ze zal toch niet denken, dat hij vastzit aan Amelie? O God, wat verveelde ze hem, die nonna; hij had op 't moment, constateerde hij, bepaald 't land aan haar. En van Henny.... dóódelijk. Maar zóó, ging z'n naïeve philosofie, zóó was nou eenmaal z'n karakter, je kon je niet anders maken. Lam, dat ze nu juist z'n portret had, en dat briefje of, dat briefje, 't was niks eigenlijk, 't Hare was héél wat liever, veel compromittanter, voor een meisje dan toch ....

Sluiten