Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geschenk voor haar — hadden ze nog dikwijls gesprekken gehad over De Klerks positie en zijne verhouding tot de onder hem werkende Europeanen. Ze zag 't nu wel in, met hard te zijn en veeleischend tegenover lui als b.v. Van der Hoogh en Van Lent, dééd hij niet meer dan z'n straffe plicht, al vond ze even begrijpelijk den wrok dier anderen, ouderen, van wie 't besef der eigen minderwaardigheid bezwaarlijk te vergen was. Dat zag vader Hans niet altijd in. Maar al was zij-zelf Welsma geweest, de vorige hoofdadministrateur, die behoudens goedkeuring der directie zelf z'n opvolger had mogen aanwijzen, ze zou uit hen-allen — Drost, Van Lent, den 'luien en dédaigneusen Van der Hoogh en De Klerk — zeker hèm gekozen hebben. Het was noodzakelijk, het kwam de maatschappij ten goede, dat bij het V. T. S. anciënniteit niét gold, al was het hard, al scheen het onbillijk tegenover de ouderen. En dat De Klerk nu, klein en geniepig tegengewerkt, geprikkeld omdat ze niet wilden zien zijn goeden wil, enkel de hardheid en den overmoed van een gunsteling, die niet bestonden, ook wel 's onrechtvaardig werd, vermoed opzet te zwaar aanrekende, waar enkel zorgeloosheid of onkunde bestond, dat was toch wel natuurlijk. Eerzuchtig was hij zeker, al was die eerzucht van een hoogere orde, maar hij had voldoende inzicht en gezona verstand om niet buiten de maat te gaan.

En Nelly.... ach, er zat niet veel bij .... maar ze was lief en gastvrij en hartelijk. Het was al veel, als je vergeleek met wat je in de stad aan Europeesche dames had. Ze keek er haar eens op aan en glimlachte; Nel sliep nu heelemaal over haar boek, dat onder 't zachte deinen van haar buik in strakken sarong, juist

Sluiten